Sociopaths, in their own best interests, knowingly promote over-performing losers into middle-management, groom under-performing losers into sociopaths, and leave the average bare-minimum-effort losers to fend for themselves.
En het was al helemaal opgebouwd in mijn hoofd, met een grapje ter inleiding, en dan wat argumenten pro, en dan een advokaat van de duivel, en dan een weerlegging daarvan, en dan een samenvatting en een oproep tot actie.
Serieus waar. En het was, denk ik, iets over iets belangrijks. Of toch minstens iets waar ik van wakker lag. Of lig. Of zal liggen. Of zou kunnen liggen. Of zo.
En er zouden veel mensen het eens zijn met mij en veel mensen het oneens, maar ik zou toch gelijk hebben. Of ik zou tenminste vinden dat ik gelijk had. Denken dat ik gelijk had. Willen dat ik gelijk had. Hopen dat ik gelijk had.
En dan zouden er andere mensen ook hun opinie geven. En dan zou er op een volwassen manier gediscussieerd worden, en dan zou er een consensus bereikt worden, en dan zou er een actieplan met realistische doelen komen, en zouden er mensen gemobiliseerd worden en zouden er dingen veranderen.
Dénk ik.
Want ik weet niet meer waar ik het over wou hebben.
Ouder worden jong, ‘t is niet altijd plezier en spel.
God, god, god. Wat kan ik mij daarin opwinden, in dergelijke dingen.
Oh, neem nu die Vaira Vike-Freiberga. Geboren in Riga toen het nog geen Sovjetunie was, gevlucht naar Duitsland en dan Marokko en dan Canada, doktoraat psychologie, experte in semiotiek, psycholinguïstiek en in de analyse van Letse orale literatuur. Lid en leider van tig verenigingen, zowel wetenschappelijk als academisch als gouvernementeel, zowel Canadees als internationaal. Uiteindelijk teruggekeerd naar Letland, president geworden, Letland in de Navo en en Europese Unie gekregen, en internationaal zwaar carrière gemaakt. Speciaal gezant geweest van de secretaris-generaal van de Verenigde Naties, kandidaat geweest zelfs voor de post van secretaris-generaal. In 2007 nog lid van de denktank over de toekomst op de lange termijn van Europa.
Internationale uitstraling, internationale ervaring, met niet alleen politieke maar ook academische en wetenschappelijke ervaring, op allerlei mogelijk niveaus. Enfin, alles wat een goede president van de EU zou kunnen moeten hebben.
Oh, en hoe profileert zij zich? Met haar uitgebreide CV? Met haar Europees denken? Met haar vlotte vijftaligheid? Met haar ervaring in compromissen sluiten? Gaat ze iets zeggen over de zware recessie waar Letland zich in bevindt? Is het niet een probleem dat ze niet in een politieke partij zit? Dat haar land niet in de Euro zit?
Nee, niet echt. Ze profileert zich als vrouw. Als vrouw die “furieus” is dat er maar gesuggereerd wordt dat er geen geschikte vrouwen zouden zijn om president van de EU te worden. Als vrouw die haar “mannelijke rivalen” ervan beschuldigt dat de open strijd niet durven aangaan, dat ze in sordiede achterkamertjes beslissingen doen.
“A woman to head Europe”. “Een” vrouw. Om het even welke vrouw. Als het maar geen man is. Nog vóór het eventuele begin van wat dan ook: al meteen een conflictsituatie, al meteen u compleet onmogelijk maken, al meteen bewijzen dat ge een onmogelijke kandidaat zijt om een consensus te bereiken.
Alsof de breuklijn (laat me niet lachen) man/vrouw de enige is in Europa.
Pff.
In tegenstelling tot blijkbaar de quota-mensen, ben ik positief ingesteld over de evolutie van de maatschappij: het komt allemaal wel goed, denk ik.
Geef het een paar jaar, geef het misschien nog een halve generatie, en het komt in orde, met dat “gender” gedoe. Wat een akelige term ook, “gender”. Noem een kat een kat, zeg dan gewoon “meer vrouwen op hogere posities” of zoiets—want “meer mannen voor de klas”, of “meer mannelijke verplegers”, daar lees ik precies niet zoveel over.
Quota, dat minstens 40% van de mensen in de kleuterschool mannen moeten zijn, dát zou nog eens wat zijn. Mijn kinderen, mijnheer mevrouw, ze worden vermoost! met al die vrouwen, dat is zó de werkelijkheid verdraaien! Met al die vrouwen krijgen mijn kinderen de boodschap dat alleen vrouwen geschikt zijn om zich bezig te houden met kleine kinderen! Dat moét anders! SNEL QUOTA!
Serieus, gasten. Alles komt in orde. Laat eens iedereen doen wat hij/zij wil doen.
Ik kan me met de beste wil van de wereld niet inbeelden dat mijn dochters ooit in een situatie zouden komen dat zij om hun geslacht zouden gediscrimineerd worden.
Natuurlijk dat ik ook zo’n LinkedIn-spel heb, en een Facebook-dink, en een Godweetwatnogallemaal.
Ik vermoed dat het niet voor iedereen zo is, maar echt: ik heb het zó enorm moeilijk om mensen te vragen om mijn vriend te worden op die dingen.
En het lukt al helemaal niet als het gaat om mensen die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Ze zouden dat een andere naam dan “vriend” moeten geven.
Ha! Ik heb gisteren het beste compliment in jaren gekregen: de copywriter uit Londen waar we de hele voormiddag mee vergaderd hadden, vroeg tijdens het middageten uit welk deel van Londen ik juist kwam.
Ik had in het achterhuis één draadnetwerkverbinding, en voor de rest een zeer zeer zwakke draadloze verbinding met de draadloze dink die in de woonkamer staat, aan de overkant van de tuin, door de keuken, een trap naar boven, en dan verder de kamer in.
Toch vervelend dat ik geen draadloos netwerk heb in het achterhuis ook, dacht ik. Toegegeven, ik heb er praktisch nooit mijn laptop mee, maar toch: voor de iPhone bijvoorbeeld zou het handig zijn. En dan kan ik met de Linuxlaptop over en weer ook. En heb ik betere ontvangst in de tuin, als het weer mooi weer wordt.
Dus haal ik een oude draadloze netwerkdink uit de oudcomputergeriefdoos, plug ik dat in het netwerk, en denk ik er niet meer aan. Ding doet zijn werk zoals het moet, meer nog: ik kan er tot een paar huizen verder op straat (dus door de tuin, door de keuken, door de gang, straat op, een paar huizen verder) mee op het netwerk. Uitstekend goed.
Denk ik er niet meer aan, tot vandaag dus, dat ik in het midden van de maand een waarschuwing van Telenet krijg dat ik over mijn limiet dreig te raken. Blijkt een onverlaat de afgelopen drie dagen een slordige 50 gigabyte gedownload te hebben over mijn netwerk. Blijkt dat het, misschien wegens al heel lang in de doos gezeten te hebben, terug naar zijn standaardinstelling zonder wachtwoord of encryptie gegaan te zijn.
En dat dus iedereen in de wijde omgeving op mijn netwerk kon.
Fotograaf van National Geographic gaat naar Antarctica, en komt er een zeeluipaard tegen. Zeeluipaarden zijn serieus gevaarlijke beesten, denk ik. Vier meter spieren, met van die tanden waarmee ze een peingwiem in één hap in twee bijten.
En dan gebeurt dit:
Bekijk het filmpje vooral op hoge resolutie en full screen.
Ik heb, zoals ik al twintig jaar of meer doe, de laatste Terry Pratchett gekocht zo snel als ik hem kon krijgen.
Unseen Academicals, het 37ste boek in de Discworld-serie. Het gaat over voetbal en niet over voetbal, zoals al Pratchett’s boeken over hun onderwerp gaan en niet over hun onderwerp. Hoofdpersonages deze keer zijn de Wizards en Rincewind, voor het eerst sinds meer dan tien jaar (als men The Last Hero niet meerekent).
Volgend jaar komt er nog I Shall Wear Midnight, met Tiffany Aching — mijn favoriete personage samen met Granny Weatherwax.
En dan? Dan is het misschien gedaan.
Terry Pratchett heeft alzheimer’s. Unseen Academicals heeft hij niet meer zelf kunnen schrijven, hij heeft het moeten dicteren. Misschien is het wel zijn voorlaatste boek. Of zijn laatste.
Ik kan daar niet zo goed mee om, ik.
Het is nu al het tweede boek op rij van hem dat ik koop en dat ik opzij leg na een hoofdstuk: zo lang ik het niet gelezen heb, is het niet gedaan. En zo lang ik het niet gelezen heb, is hij niet dood.
In het algemeen zal er wel weer discussie zijn over de genomineerden. Ik snap er ook niet al te veel van: er zijn in sommige categorieën toch wel écht betere sites te nomineren, vind ik.
Maar bon. Ik ga me in de loop van de volgende paar dagen door de lijst werken. En dan nog eens in privé, en dan nog eens.
Ik neem mijn taak als jurylid ernstig op, jazeker.
Houbi Weblog naar mijn zin. Goed geschreven. Yup. Veel meer dan dat moet er niet over gezegd worden.
Kruimels Ik lees graag echte mensen, en bij Kruimels neem ik er de draagdoeken zelfs zonder noemenswaardige ergernis bij. Leuk geschreven, fijne foto’s, herkenbare situaties — meer heb ik niet echt nodig.
Mediaminister Ik tel negen berichten die méér zijn dan een paragraaf om andere berichten aan te kondigen. Dat is geen weblog, dat is een begin van een bundeltje columns. Ondertussen dateert het laatste bericht al van meer dan een maand geleden en weet iedereen die iemand is, wie de Mediaminister is. De leute is er een beetje af, vind ik.
Tim F. Van der Mensbrugghe Mfff. Niet mijn kop thee. Veel gedoe en veel genavelstaar, al bij al: weinig inhoud.
Radio Plasky Zoals Mensbrugghe zou willen dat hij was.
Appelogen Met alle respect voor alle betrokken personen, maar: installeer u StumbleUpon, druk tien keer op de knop, en hey presto: da’s een hele week Appelogen. Ik heb graag opgewarmde kost, maar alleen als het stoemp, hutsepot, moussaka of pasta is. Niet als het zes dagen tot zes maand oude links zijn.
Door een roze bril Stom dat ik maar drie stemmen mag uitbrengen per categorie. Het was tussen Kruimels en Roze bril, en het is deze geworden. Maar het had even goed Kruimels kunnen zijn.
Jos Ghysen Niet van enige meligheid verstoken, Jos Ghysen. Zijn weblog is met de jaren een soort kruising tussen pareltjes frisheid en een worst of Bond Zonder Naam geworden. De enige mens ter wereld waarvan ik graag zou hebben dat hij een audiopodcast zou maken. Ik zou die dan elke morgen opzetten terwijl ik naar het station fiets, en blijgemoed de trein opstappen.
Kerygma Een mens en een weblog naar mijn hart. Behalve de brieven aan haar dochter: die kan ik niet lezen wegens alsdat ik niet om kan met zoveel echte gevoelens.
Community
belgiumdigital.com Vind ervan wat je wil, maar als er één Community-site in deze lijst is, is het wel BelgiumDigital. Echte leden, echte discussie, echte meetups in het echt, en een gezond gevoel van geschiedenis.
GarageTV Gho. Een filmpjessite met weinig of geen discussie, ondanks een dagelijkse mail naar (vermoed ik) vele tienduizenden mensen. Is dit community? I think not.
MinaTica Onbekend is onbemind, vrees ik: ik had er nog nooit van gehoord. Is dit een Vlaamse tegenhanger van Tweakers die nooit de sprong heeft gemaakt die Tweakers een tijd geleden wél maakte?
MyVideo Nog een filmpjessite van dertien in een dozijn. Pf.
PC Helpforum Tiens, een forum voor PC-problemen. Nog zo’n site barstensvol reclame waar ik nog nooit van gehoord had.
Rendez-Vous Oh, bestáát dat nog? Ik herinner met Rendez-Vous uit de tijd dat het een showcase was voor ColdFusion, toen de dieren nog spraken. Is het een community? Waarom staan die babysites hier eigenlijk niet tussen, genre Zappybaby en zo?
SeniorenNet Hey, weinig ontkomen aan: ‘t is wel degelijk een community, met allemaal mensen die elkaar leren kennen en samen dingen doen en zo.
vi.be Niét de zoveelste MySpace of Facebook, zeggen ze zelf op hun FAQ-pagina. Ik zie waarom: het is er bij momenten behoorlijk doods. Ik wens ze alle succes toe, dat wel.
Wzl Ik werd begroet met een popup die de vraag “Laten de webmasters WZL bewust een stille dood sterven?” stelde. Iets met een rechtszaak, begrijp ik. Goed bezig, qua verwelkoming. En voor de rest: ach ja, poging elfendertig om te doen wat Zattevrienden ooit op weg leek te worden.
ZatteVrienden.be …en daarvan gesproken: is het een vogel? Is het een vliegtuig? Nee! Het is een schim van zijn vroegere zelf! Wat lang geleden op weg was om een soort community te worden, is onderweg een stille dood gestorven: het lijkt niet meer dan een zwak excuus voor het pushen van (soft)porno. En dat alles in een afgrijselijk excuus voor een pseudo-jongerentaaltje. Bah.
Digg* Ik heb om de één of andere reden een meh-gevoel. Is het mijn gedacht, of staat er écht niet veel inhoud in die Digg*?
Humo Verwarrende, lelijke website die me op geen enkel moment een Humo-gevoel geeft. Veel te veel reclame, om de haverklap afgeknapte artikels: niet mijn kop thee.
Kinepolis Gho ja. Het is inderdaad cultuur en entertainment in de ruime zin van het woord, maar ‘t is toch vooral een commerciële website voor een cinemaketen hé. Jammer dat Vooruit.be hier niet in dezelfde reeks staat.
Net Events Niet mijn tas koffie. Veel te kleine selectie, weinig of geen bijkomende informatie of toegevoegde waarde. Het kan dat ik me verkijk op Oost-Vlaanderen natuurlijk en dat het elders beter is.
Pukkelpop Tja. Eén evenement, dat is voor mij niet te vergelijken met een dagelijks te onderhouden website. Zelfs al is het Pukkelpop.
Rock Werchter Tja. Eén evenement, dat is voor mij niet te vergelijken met een dagelijks te onderhouden website. Zelfs al is het Rock Werchter.
UiTinVlaanderen.be Heeft het voordeel volledig te zijn, heeft het enorme nadeel geen enkele redactionele duiding te bevatten, of prioritisering. Akkoord dat er morgen enorm veel te doen is in Gent, maar wat is er precies de moeite waard? En dat alle films elke dag herhaald worden, stoort me al van het begin van Cultuurnet.
Ik kwam onlang nog op zo één van die fotoweblogs, waar de fotografeerder, een Grote Kunstenaar In Spe, er half van zijn virtuele stoel viel van verbazing dat één van de beroemde foto’s van een Echte Grote Kunstenaar niet gemaakt was zoals we hem allemaal kennen.
Het was een crop! Een crop begot! Niet de cadrage zoals Ons Here Het Bedoeld had! De fotograaf heeft vals gespeeld!
Ah, gisteren ging het er in den uitgang even over: jobinterviews.
Niet van de kant van de mens die op zoek is naar een job, maar wel van de kant van de mens die op zoek is naar iemand om een job te vullen.
Vergis u niet: het is minstens even moeilijk om een goed jobinterview af te nemen als het is om er één te moeten ondergaan. Weet ik, wegens er stapels en stapels hebben mogen/moeten doen.
Een paar tips op een rij, en ik ga er hier van uit dat het om een positie gaat waar er meer dan een paar kandidaten voor zijn, die de interviewer niet op voorhand kent.
Een jobinterview is er om antwoorden te krijgen
Dat lijkt logisch, maar het is meteen ook de grootste fout die veel interviewers maken.
Maak op voorhand een lijst van vragen waarop je een antwoord wil hebben, zorg ervoor dat alle kandidaten minstens die vragen beantwoord hebben. En maak notities tijdens het interview.
Weinig zo vervelend als na twee of drie dagen interviews u te moeten afvragen “wat dacht die nu ook al weer over dit?”; weinig zo vervelend als een goede vraag die maar aan de helft van de kandidaten gesteld is.
Zorg ervoor dat je appelen met appelen kan vergelijken. Zorg ervoor dat je achteraf alle kandidaten met alle andere kandidaten kan vergelijken.
Een jobinterview is geen Gestapo-ondervraging
Een jobinterview is een conversatie tussen twee gelijken. Oh, zeker, het is ongelooflijk gemakkelijk om er een ondervraging van te maken waarbij de kandidaat mentaal vernietigd wordt, en er zijn mensen die die school aanhangen.
Springen op de kleinste inconsistentie in een CV, bijvoorbeeld. Kleinerend doen. Machtsspelletjes spelen.
